“Her birey Kam olabilir” sözü, Yeni Tengricilik’in taşıdığı en ağır sorumluluk cümlelerinden bir tanesidir.
Bu söz, hazır bir mertebe dağıtmaz; her bireyin içinde bulunan bir yetiyi işaret eder. Kamlık, doğuştan gelen bir kıvılcım olarak taşınır; açığa çıkışı bilinçli emek ister.
Bu noktada kullanılan temel kavram “Tözer”dir. Tözer, töz üreten, töz yayan ve töz taşıyan varlık anlamına gelir. Töz, varlığın iç ışığıdır; bilinç, enerji ve yön duygusunun kaynağıdır. Türk düşüncesinde birey, edilgin bir varlık olarak değil, kendi iç düzenini kurabilen etkin bir varlık olarak kavranır. Bu nedenle Yeni Tengricilik dili, “insan” yerine tözer kavramını kullanır.
Kadim Tengricilikte Kam (Yani Tözer), budun ile evrensel düzen arasında denge kuran kişiydi. Şifa yürütür, tören taşır, bilgeliği canlı tutardı. Bu görev, ölçüyle kurulan sürekli uyumla var olurdu.
Yeni Tengricilik bu çizgiyi bugünün dünyasında yeniden işler hâle getirir. Kam olmak, tözerin kendi iç düzenini evrensel ölçüyle örtüştürmesidir. Bu örtüşme, Sarmal Titreşim İlkesi içinde ilerler.
Sarmal titreşim, evrenin temel işleyiş biçimidir. Aynı noktaya dönülüyormuş izlenimi verir; her dönüş başka bir düzeyden gerçekleşir. Altın oran, büyümenin sarmal yolunu açığa çıkarır. DNA bilgiyi çift sarmal yapı içinde taşır. Gökadalar merkezden dışa doğru sarmal kollarla genişler. Türk budunu, bu düzeni binlerce yıl önce doğayı izleyerek kavramıştır. Bugün bu kavrayış, gözlem ve ölçümle de doğrulanır.
Kamlık yolu bu sarmal düzenle yürür. Her çevrim, tözeri aynı yere geri getirmez; bir üst katmana taşır.
Kamlık yolunda ilerlenmediğinde ayrılan zaman yönsüzleşir. Emek harcanır; fakat ölçüyle bağ kurulmadığı için aynı çevrimler tekrar eder. Çaba vardır, derinleşme oluşmaz.
Başka inanç ve töre düzenlerinde bu yol kapalıdır. Yetki sınıflara ayrılır, bireyin iç düzeni dış buyruğa bağlanır. Tözer, kendi ayarını kurmak yerine başkasının ayarına uymaya zorlanır.
Dil bu noktada belirleyici hâle gelir. Türkçe, yalnızca iletişim aracı olarak görülmemelidir. O; sarmal titreşim üreten, gerçekliği biçimlendiren tözsel bir dildir. Kökleri, Gök Işığı’nın farklı dalga boylarına uzanır. Tözer kendini nasıl adlandırıyorsa, kendi ışığını da o ölçüde görür.
Bu nedenle yabancı terimlerin yaygınlaştırılması, tözerin kendi ışığını unutmasına yol açar. Türk Dil Devrimi’nin sekteye uğratılması, Türk budununa yönelmiş derin bir bilinç kırılmasıdır. Bugün öztürkçe sözcüklerin yadırganması, bu kırılmanın açık göstergesidir.
Yeni Tengricilik, Kutsal Türkçe ilkesiyle ve ama diğer ilkelerin de ortak ve eşit katkısıyla bu kopuşu onarmayı amaçlar. Bu ilke, dil temizliğinden öte, tözerin kendi tözünü yeniden fark etme çağrısıdır.
Kamlık yolu belgeyle tamamlanmaz. Bir törenle bit(e)mez. Sarmal titreşim sürekli ilerler; her çevrim yeni bir bilinç katmanı açar.
Hem tözer için hem de budun için.