Kut, bir insana verilen üstünlük olamaz.
Kut, başkalarına hükmetme hakkı olamaz.
Kut, şans ya da gizemli bir güç olamaz.

Kut, bir insanın yalnız kendisi için değil, başkaları için de sorumluluk taşımasıdır.

Bir insan güçlüyse ve o gücü yalnız kendisi için kullanıyorsa Kut taşımaz.
Bir insan bilgiliyse ama bilgisini paylaşmıyorsa Kut taşımaz.
Bir insan makamdaysa ama adalet üretmiyorsa Kut taşımaz.

Kut, gücü korumaya dönüştürebilme yeteneğidir.

Kut sahibi kişi, bulunduğu yerde düzen kurar.
Korku değil güven üretir.
Kargaşa değil açıklık sağlar.
Ayrıcalık değil denge getirir.

Kut'un ölçüsü şudur:
Senin varlığın seni ve aynı zamanda başkalarının (ve özellikle tüm budunun) hayatını daha güvenli ve daha adil yapıyor mu?

Eğer yapıyorsa, Kut vardır.
Eğer yapmıyorsa, unvanın ya da sözlerin bir anlamı yoktur.

Kut doğuştan sabit olamaz.
Artar, azalır, hatta kaybolur.
Bir insan bencilleştikçe Kut zayıflar.
Sorumluluk aldıkça güçlenir.

Kut'un en temel özelliği şudur:
Hükmetmek için değil, korumak ve geliştirmek için vardır.

Gerçek liderlik Kut'tur.
Gerçek ebeveynlik Kut'tur.
Gerçek öğretmenlik de Kut'tur.
Kut, bir ayrıcalık olmak yerine içsel istekle desteklenen bir yükümlülüğe dönüşmelidir.

Od, yalnızca ateş olamaz.
Od, insanın içindeki canlılıktır.

Bir insan düştüğünde tekrar ayağa kalkabiliyorsa, Od vardır.
Bir insan hatasını görüp düzeltebiliyorsa, Od vardır.
Bir toplum yıkımdan sonra yeniden toparlanabiliyorsa, Od vardır.

Od yakmak için değil, dönüştürmek içindir.

Öfke de bir ateştir ama kontrolsüzdür.
Od ise bilinçli ateştir.
Yıkmaz, şekillendirir.
Körleştirmez, berraklaştırır.

Od; zor bir durumda kaçmak yerine yüzleşebilme gücüdür.

Bir insanın içi tamamen söndüğünde, umudu da söner.
Od sönmüşse kişi ve budun yalnızca yaşar gibi yapar.

Od canlıysa insan ve budun birlikte üretir.
Çalışır.
Sorumluluk alır.
Sevgi gösterebilir.

Sevgiyi burada zayıflık olarak görenler de olacaktır.
Fakat sevgi, bir şeyi korumaya değer görme gücüdür.
Koruma isteği olmayan yerde Od yoktur.

Od aynı zamanda budunsal bir gerekliliktir.
Bir insanın içindeki ateş başkalarını da ısıtır.

Ahlaksızlıkların önde tutulduğu yerlerde bile,
Cesaret bulaşıcıdır.
Onur bulaşıcıdır.
Dayanıklılık bulaşıcıdır.

Od'un ölçüsü şudur:
Zor anlarda dağılıyor musun? Yoksa kendini ve budununu toparlamak için harekete geçiyor musun?

Od, insanın kendi içindeki karanlığı yakıp aydınlatma gücüdür.
Korkuyu enerjiye dönüştürme yeteneğidir.

Ruh, saklanan bir hayalet gibi davranmamalıdır.
Ruh, öncelikle insanın kendini tanıma düzeyidir.

Bir insan ve budun neyi neden yaptığını bilmiyorsa, ruhu uykudadır.
Sürükleniyorsa, başkalarının sözleriyle yaşıyorsa, ruhu uykudadır.

Ruhun uyanması ise şudur:
Ben kimim? Ya da biz Kimiz?
Ne yapıyorum? Ne yapıyoruz?
Yaptığım ya da yaptığımız şey başkalarına neye mal oluyor?

Bu soruları sormaya başlamak ruhun uyanmasıdır.

Ruh, geçmişi hatırlamaktır ama geçmişte kalmamaktır.
Ruh, kökünü bilip geleceği kurabilmektir.

Bir insan ve budun hatasını inkâr etmiyorsa, ruh çalışıyordur.
Yanlışı düzeltiyorsa, ruh güçleniyordur.
Kendi kendini kandırmıyorsa, ruh berraktır.

Ruh sahibi olmak, başkasını suçlamadan önce kendine bakmaktır.

Ruh aynı zamanda dengedir.
İnsanın hem sert hem yumuşak olabilmesi,
hem kararlı hem merhametli olabilmesi,
hem güçlü hem adil olabilmesi ruhun dengesidir.

Ruh uyanınca insan bağımlı olmaz.
Kurtarıcı beklemez.
Kendi yolunu yürür ama başkasına zarar vermez.

Ruh'un ölçüsü şudur:
Sen kendi adına ve budunun adına kararlarını bilinçli mi veriyorsun, yoksa alışkanlıkla mı?

Ruh, kendini bilme cesaretidir.
Ruh, sorumluluk alabilme gücüdür.
Ruh, başkasını ezmeden güçlü kalabilme becerisidir.